Το «στοιχειωμένο» ελληνικό χωριό που έχει 6 ώρες μέρα και 18 ώρες νύχτα!

Στα ορεινά της Πιερίας, ένα χωριό με το όνομα Μόρνα – που σημαίνει κυριολεκτικά «σκοτεινός τόπος» – έγινε συνώνυμο του φόβου, των θρύλων και της εγκατάλειψης. Ένας τόπος όπου το φως του ήλιου έμοιαζε να χάνεται, αφήνοντας χώρο σε ιστορίες που μέχρι σήμερα προκαλούν ανατριχίλα.

Για δεκαετίες, το χωριό – γνωστό και ως Σκοτεινά Πιερίας – βρισκόταν κυριολεκτικά μέσα στη σκιά. Χτισμένο σε μια φυσική «γούβα» και περιτριγυρισμένο από πυκνή βλάστηση, δεχόταν ελάχιστο φως, με την ημέρα να διαρκεί μόλις 6 ώρες και τη νύχτα να απλώνεται για 18 ώρες. Το φυσικό αυτό φαινόμενο ενίσχυσε την αίσθηση μυστηρίου και φόβου που κυριαρχούσε στην περιοχή.

Οι κάτοικοι μιλούσαν για παράξενα φαινόμενα, για σκιές που εμφανίζονταν και χάνονταν, για πόρτες που άνοιγαν μόνες τους και για φωνές μέσα στη νύχτα που δεν μπορούσαν να εξηγηθούν.

Ανάμεσα στις πιο διαδεδομένες ιστορίες ξεχωρίζει ο θρύλος με τα επτά γυμνά κορίτσια, γνωστά και ως «γκουλαγκούδια». Σύμφωνα με μαρτυρίες, νεαρές φιγούρες εμφανίζονταν τις νυχτερινές ώρες, χορεύοντας γύρω από το χωριό και τον ποταμό, σε έναν αλλόκοτο, σχεδόν τελετουργικό χορό.

Οι κάτοικοι μιλούσαν για κλάματα που αντηχούσαν στο σκοτάδι, για μια παρουσία που προκαλούσε τρόμο, οδηγώντας πολλούς να κλείνονται στα σπίτια τους μόλις έπεφτε η νύχτα. Το φαινόμενο, όπως λέγεται, διατηρήθηκε μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του ’60.

Την ίδια στιγμή, άλλοι θρύλοι έκαναν λόγο για το περίφημο «μαλλιαρό χέρι», μια μυστηριώδη δύναμη που φέρεται να εμφανιζόταν από ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι, το οποίο συνδέθηκε με έναν μετανάστη που έφυγε για την Αμερική, αφήνοντας πίσω του – σύμφωνα με τις φήμες – μια κατάρα.

Σε άλλη περιοχή, γνωστή ως «Τούρκος», οι ιστορίες μιλούν για φωνές και ψιθύρους, απομεινάρια – όπως πίστευαν πολλοί – από τα χρόνια της Τουρκοκρατίας και τα τραγικά γεγονότα της εποχής.

Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο της ιστορίας είναι η ξαφνική εγκατάλειψη του χωριού. Οι κάτοικοι αποφάσισαν να φύγουν μαζικά, δημιουργώντας λίγα χιλιόμετρα μακριά έναν νέο οικισμό που ονόμασαν Φωτεινά, αναζητώντας καλύτερες συνθήκες ζωής.

Όσοι επισκέπτονται σήμερα τα ερειπωμένα σπίτια της παλιάς Μόρνας, διαπιστώνουν πως η φυγή έγινε βιαστικά, σαν να άφησαν πίσω τους τα πάντα μέσα σε μία νύχτα. Το γεγονός αυτό τροφοδότησε ακόμα περισσότερο τους μύθους περί «στοιχειωμένου χωριού».

Πέρα από τις ιστορίες τρόμου, υπάρχει και η πιο ρεαλιστική εξήγηση. Η Μόρνα υπήρξε κάποτε ένα ζωντανό και οικονομικά ακμαίο χωριό, χάρη κυρίως στο Κρατικό Εργοστάσιο Επεξεργασίας Ξύλου που λειτουργούσε στην περιοχή.

Τα δάση των Πιερίων, πλούσια σε οξιά, δρύες και άλλα πολύτιμα δέντρα, αποτέλεσαν σημαντικό πυλώνα ανάπτυξης. Μάλιστα, η ποιότητα της ξυλείας ήταν τέτοια που χρησιμοποιήθηκε ακόμα και για τη ναυπήγηση βασιλικών πλοίων στα πρώτα χρόνια του ελληνικού κράτους.

Ωστόσο, το 1967, το εργοστάσιο έκλεισε. Η τοπική οικονομία κατέρρευσε, οι θέσεις εργασίας χάθηκαν και η περιοχή άρχισε να ερημώνει. Οι κάτοικοι στράφηκαν στη μετανάστευση ή επέλεξαν να μετακινηθούν σε πιο «φωτεινές» και βιώσιμες περιοχές.

Σήμερα, η παλιά Μόρνα παραμένει ένας τόπος γεμάτος ιστορίες, θρύλους και ανείπωτα μυστικά. Είτε κάποιος πιστεύει στα μεταφυσικά είτε όχι, το βέβαιο είναι πως η ιδιαίτερη γεωγραφία, οι δύσκολες συνθήκες ζωής και η κοινωνική παρακμή δημιούργησαν το ιδανικό «σκηνικό» για να γεννηθούν μύθοι που αντέχουν στον χρόνο.

Και κάπως έτσι, ένα μικρό χωριό της Πιερίας πέρασε από την ακμή στην εγκατάλειψη, αφήνοντας πίσω του όχι μόνο ερείπια, αλλά και μια από τις πιο ανατριχιαστικές ιστορίες της ελληνικής υπαίθρου.